Iron Man Lanzarote 2014 – Race report

 

“I have failed at several things in my life. What sets some of us apart, is that when we fail, we can’t sleep at night. It haunts us until we have our time at redemption.”
~ David Goggins
En die verlossing kwam 17 mei toen ik de finish behaalde van niet zomaar een Iron Man: De Iron Man van Lanzarote. Een wedstrijd die behoort tot de zwaarste Iron Man ter wereld.

Voor degene die de afstanden en het speelveld van Lanzarote niet kennen: – 3.8 km zwemmen. Niet in een zwembad of een rustig meertje. Nee, in de open zee tussen 2000 andere deelnemers.

– 180km fietsen met meer dan 2500 hoogtemeters en windsnelheden waarbij het gemiddelde niet onder de 5 Bft komt. 0 schaduw en temperaturen die oplopen tot 35 graden.
– En als kers op de taart een marathon(42.2km) hardlopen. Geen platte marathon zoals we die normaal kennen, Nee…Vals plat. Wat een hell.
En de hele wedstrijd moet binnen een tijdsbestek van 17 uur uitgelopen worden.
“Considered one of the hardest events in the IRONMAN series, IRONMAN Lanzarote is a mainstay in long distance racing.”
~ Kevin Mackinnon
Hier begon het:
15 april 2013:
Ik besluit na Frankfurt mijn triathlon avontuur opnieuw op te pakken. Ik schrijf me in voor de Iron Man van Zwitserland.
13 juni 2013:
2 weken voor de wedstrijd komt een oude knieblessure weer dubbel zo hard opzetten en kan weer niet mee doen. Mijn ortopeet wil opereren maar dit sla ik af. Het is al de tweede keer dat ik een poging doe en ik vraag me af of dit soort absurde wedstrijden wel voor mij zijn weggelegd. Wellicht is niet elk lichaam hiervoor gemaakt en besluit triathlon volledig achter me te laten.
16 oktober 2013
Op een vakantie in Italie overleeft mijn knie een 5+ uur wandeltocht door de bergen. De dag daarop gevolgd waag ik me aan een 5+ uur heftige fietstocht ook zonder problemen. Langzaam begin ik hoop te krijgen en begint er weer wat te knagen. Erg irritant dit…
15 februari 2014 – 02:59 AM
De afgelopen weken besteed aan kracht/mobiliteitstraining om knie weer optimaal te krijgen. Naar mijn mening is knie volledig hersteld en ik bezoek de website ironman.com.
Mijn oog viel gelijk op Zuid Afrika. Wat lijkt me dat gaaf. Niet alleen omdat het Zuid Afrika is maar ook dat deze wedstrijd in het voorseizien plaatsvind (29 maart). Ik wil namelijk niet weer een hele zomer toeleven naar een wedstrijd. Vooral niet aangezien NU alles in orde/gezond lijkt en dus het liefst GISTER meedoe. (op dit punt realiseerde ik me nog niet dat ik al meer dan een half jaar niets meer heb gedaan whatsoever)
Ik kwam die avond net terug van een feestje dus wellicht onder de invloed van cola zonder prik klik ik op “REGISTER NOW”. Fuck it.
2 pijnlijke woorden vielen op m’n retina: “SOLD OUT”. Kon ook niet anders. Het lijkt wel of al die stomme Iron Man wedstrijden al 8 jaar van te voren volgeboekt zijn. Wat een domper. Ook wedstrijden vanaf april zaten vol. Echter was er 1 locatie die nog slots open had staan: Lanzarote 17th of may. Hmmm, ik zocht even snel op Lanzarote in google images en dat zag er allemaal prima uit. Ik pakte m’n creditcard en maakte de CEO van Ironman opnieuw 550 euro rijker. Dit MOEST hem worden. De dag erna besloot ik toch even verder te kijken wat deze wedstrijd precies inhield. De EERSTE regels (op de homepagina noterbene) dikgedrukt waren:
“Located on the northern edge of the Canary Islands off the northwest coast of Africa is considered by many to be one of the toughest IRONMAN events in the world.”
Besefte me nu ineens waarom alleen Lanzarote nog vrij was.
Oeps..klote cola.
11 mei 2014 – 6 dagen tot de wedstrijd
Aangekomen op Lanzarote: Jezus wat een hitte. Ik moest er niet aan denken om ook maar 10minuten te zwemmen, fietsen of hardlopen. Laat staan 15+ uur sporten. Ons appartement lag op 5min afstand van een mooie blauwe zee dus even zwemmen om af te koelen kon nog wel.
Wat betreft training ben ik de afgelopen maanden erg ‘rustig/oplettend’ geweest. Ik wilde weinig riskeren wat knie betreft dus m’n langste duurloop was iets langer dan 60minuten. Vergeet ik trouwens te vertellen dat ik nog NOOIT een marathon gelopen heb?
Ook had ik hiervoor nog nooit langer dan 10min in de zee gezwommen. 10 dagen daarvoor heb ik 152 baantjes in het zwembad gezwommen om te kijken of ik niet verzoop. Dit ging prima. Maar de zee is wel even wat anders.
15 mei 2014 – 2 dagen tot de wedstrijd

Ik wordt eerst verkouden en krijg griep achtige symptonen. Moe, spierpijn (van niets doen) ofwel KUT. Het zal toch niet weer…

 

16 mei 2014 – 2 dagen tot de wedstrijd

Nogsteeds niet 100% optimaal. Fiets inleveren en rusten.

17 mei 2014 – RACE DAY

De wekker gaat om 4:30. Niet dat dit veel uitmaakte want ik zat al 3 uur te wachten tot die wekker nu eindelijk afging. Ik probeer wat calorieen naar binnen te werken wat prima gaat.

3.8 KM zwemmen
Aangezien de afgelopen jaren een aantal mensen om het leven zijn gekomen tijdens het zwem gedeelte leek het extra druk wat ambulance posten betreft. Ik zag de defibrillators al staan opweg naar de zwemstart. Geruststellend beeld toch? niet dus…
Het zwemparcours bestond uit een loop van 2x 1.9km zwemmen. De start was spannend en vooral erg druk. In wiesbaden startte ik in groepen. Nu moest iedereen (2000 man) tegelijk het water in. Een klap van een arm of voet zo nu en dan was onvermijdelijk.
Ik had van te voren besloten om extreem rustig te zwemmen aangezien ik niet wist of ik het wel kon en of zout water/golven een probleem zouden vormen…Uiteindelijk viel het erg mee gelukkig. Goede warmup, zo voelde het. Achteraf hoorde ik van Colin dat er mensen uit het water zijn gehaald uit medische noodzaak. Gelukkig heb ik dit niet meegekregen. Zwemtijd: 1:35:50. Niet snel. maar prima want voel me ‘nog’ goed!
180 KM fietsen
De rede waarom Lanzarote zo zwaar is komt puur door het fiets gedeelte. Veel hoogtemeters, hitte en extreme winden. Ik besluit om weer rustig van start te gaan om te ‘wennen’ aan de hitte. De zon scheen al volop en de eerste hoogtemeters worden al vrij snel gemaakt.
Dit gaat 2 uur goed totdat ik wat hoofdpijn begin te krijgen. En deze hoofdpijn werd erger en erger. Mijn strategie: hartslag 130 bpm min-160 max. Maar na verloop van tijd was alles boven de 140 geen doen vanwege de flinke hoofdpijn. De ‘druk’ werd steeds eger naarmate ik me ook maar iets meer probeerde in te spannen. Of dit nu kwam door de hitte of dat de griep nog niet helemaal voorbij was weet ik niet. Maar dit was geen doen. M’n spieren/conditie aan de andere kant kon alles prima aan, ondanks de flinke hoogtemeters en NONSTOP zij of tegenwind.

Aangezien ik niet wist of m’n knie de marathon zou overleven had ik ibuprofen meegenomen als worst case scenario. IBU kan maagklachten met zich meebrengen en ik wist als dat erbij zou komen dan was het helemaal geen doen. Toch besluit ik na 8 uur fietsen in pijn IBU te pakken. Wat een opluchting. Het heeft me uiteindelijk 9:15 pijnlijke uren fietsen gekost maar nu hoofdpijn vrij en ‘alleen’ nog een marathon te lopen…

42.2 KM hardlopen
Aangezien ik flink wat tijd had verloren op het fietsgedeelte wist ik niet of ik voor de cut-off tijd een marathon kon uitlopen. Hoe kon ik dat ook weten. Ik heb 0 marathon ervaring en/of training en al bijna 11 uur sporten die dag erop zitten. Maar ik ging ervoor.
Vreemd genoeg waren de eerste 25km ‘makkelijk’ (makkelijk is waarschijnlijk de verkeerde woord keuze maar bepaalde neurotransmitters zullen vast een belangrijke rol hebben gespeeld die dag)
Op 32km kwam de man met de hamer even om de hoek kijken. Niet in de vorm van totale uitputting maar het tempo werd merkbaar wat minder. Ook kon m’n maag geen vloeibare of vaste calorieen meer verdragen dus vanaf dat punt was het water only.
Ook m’n cognitieve functies begonnen wat af te zwakken dus ik vroeg aan een Ier die nogal vermoeid aan het wandelen/strentelen was of we het zouden halen. Hij zei: “No mate, I’m not gonna make it, I’m completely done, this race is SICK. Unless you start running now maybe u can make it.”
And so I did. z’n woorden schrokken me voldoende af en ben voor m’n gevoel als een speer gaan rennen. Geen pauzes meer…En 19min voor de cut-off ben ik gefinished: 16:41:23. Uiteindelijk heb ik een redelijk constante marathon gelopen en vooral daar ben ik blij mee. Gezond gefinished!
Wat een race